Mijn eerste keer op een Alzheimer Europe Conference
Wat gebeurt er als honderden dementie onderzoekers, zorgprofessionals en mensen met persoonlijke ervaringen met dementie samenkomen in een groot congrescentrum in Dublin? Naar het antwoord op deze vraag ging ik als eerstejaars PhD kandidaat tijdens mijn allereerste internationale congres op zoek. Dublin, de stad die natuurlijk bekend staat om haar vele pubs en het befaamde Guinness bier. Maar voor de komende 3 dagen het decor van het 36e Alzheimer Europe Conference.
Het startschot van het congres werd gegeven op dag 1 met een plenaire welkomstceremonie, waarbij o.a. de Ierse minister-president Micheál Martin een praatje deed. Zeer indrukwekkend om te zien dat zo een belangrijke politicus de tijd neemt om aandacht te besteden aan een maatschappelijk thema dat veel mensen raakt.
Het aanbod aan lezingen was groot en divers, en er bekroop soms een gevoel van “fomo” (fear of missing out) wanneer ik tussen 2 interessante onderwerpen moest kiezen. Voor mij werd die keuze niet makkelijker doordat ook verschillende ACL-collega's op het programma stonden. Op de eerste congresdag verzorgden Pascale Heins, Sebastian Köhler, Charles David, Niels Janssen, Colin Rosenau en Maud Ritzen presentaties over hun onderzoek.
Na veel nieuwe indrukken eindigde de eerste dag met een gezellig diner met alle ACL collega’s. Legendes zeggen dat er zelfs nog een G werd gesplit!
De tweede dag begon met een plenaire sessie waarbij mensen met dementie en hun naasten het woord kregen. Een mooi moment waarbij je er aan herinnert wordt waarom we dit onderzoek doen en waarom het zo belangrijk is.
Ook op dag 2 waren ACL-collega's goed vertegenwoordigd. Niels Janssen, Sebastian Köhler en Marjolein de Vugt leverden een bijdrage aan het programma. Met name de DEMPACT-sessie van Marjolein over co-creatie en de implementatie van onderzoek zette mij aan het denken. Welke rollen heb ik als kersverse onderzoeker eigenlijk gespeeld in de afgelopen periode? En hoe kan ik ervoor zorgen dat een innovatief project daadwerkelijk kans heeft om toegepast te worden in de maatschappij? Stof tot nadenken dus.
Dag 2 eindigde ook op een gezellige manier. Alzheimer Nederland had namelijk alle Nederlandse dementie-onderzoekers uitgenodigd voor een informele borrel bij Urban Brewing. Na een dag vol presentaties en wetenschappelijke discussies was het leuk om te zien dat de onderzoekers die overdag op het podium stonden of kritische vragen stelden, ook gewoon kunnen afschakelen onder het genot van een drankje. Dat zorgde voor veel gezellige gesprekken en nieuwe ontmoetingen. Ook leer je op deze manier je eigen collega's buiten de congreszalen kennen. Tussen alle wetenschappelijke lezingen, posters en discussies door had ik niet verwacht dat een avond in een Ierse pub met collega's óók onderdeel van mijn congreservaring zou worden. Die kan ik ieder geval afstrepen op mijn congres-bingokaart!
Gelukkig was er de volgende ochtend alweer genoeg reden om op tijd uit bed te komen, want ook op de laatste congresdag stond er nog een mooi programma op ons te wachten, waaronder mijn eigen posterpresentatie! Daarnaast waren er presentaties van Sara Bartels, Sophie Wimmers, Zoë Ekkerink en Ron Handels te zien, waarmee ACL ook op de slotdag nadrukkelijk aanwezig bleef. Mooi om te zien dat de supervisoren Kay Deckers, Sebastian Kohler en Niels Janssen tot het laatst mogelijke moment bleven om de presentaties van Sophie en Zoë bij te wonen, voordat zij naar het vliegveld moesten vertrekken. Een mooi gebaar!
Daarnaast was het indrukwekkend om te zien wat voor grote rol het ACL en haar collega’s in dit congres hebben gespeeld. In maar liefst 14 lezingen speelden onze collega’s een prominente rol als presentator, panellid of voorzitter. Daarnaast waren er 12 posters te bewonderen van onze collega’s, waaronder die van mij op dag 3. Na uren gespendeerd te hebben aan het ontwerp en het zo aantrekkelijk mogelijk maken van de poster, voelde het als een klein overwinningsmoment toen er daadwerkelijk mensen bleven staan en interesse toonden in mijn onderzoek.
Dus... wat gebeurt er als honderden dementie-onderzoekers, zorgprofessionals en mensen met persoonlijke ervaringen met dementie samenkomen? Vooral veel gelach, mooie ongefilterde momenten, een flinke dosis inspiratie en verrassend veel nieuwe LinkedIn-connecties. Maar bovenal een gedeelde motivatie om het leven van mensen met dementie en hun naasten stap voor stap beter te maken. Een ding in zeker: het Alzheimer Centrum Limburg heeft zich tijdens dit congres opnieuw van zijn sterkste kant laten zien, iets om trots op te zijn.
Deze blog is geschreven door Gorgi Bekkers, promovenda bij Alzheimer Centrum Limburg